Doktor nauk o bezpieczeństwie, funkcjonariusz Państwowej Straży Pożarnej z ponad 25-letnim doświadczeniem zawodowym.
Absolwent Szkoły Głównej Służby Pożarniczej w Warszawie, gdzie ukończył studia inżynierskie i magisterskie na kierunku inżynieria bezpieczeństwa w specjalności inżynieria bezpieczeństwa pożarowego.
Ukończył również studia podyplomowe z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy w Wyższej Szkole Ekonomii i Innowacji w Lublinie oraz studia podyplomowe w Akademii Pożarniczej
w Warszawie, przygotowujące do wykonywania zawodu rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.
W trakcie wieloletniej służby w Państwowej Straży Pożarnej zajmował stanowiska dowódcze, specjalistyczne i kierownicze, w tym stanowisko Dowódcy Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej,
a następnie Zastępcy Komendanta Powiatowego PSP.
Posiada bogate doświadczenie w organizowaniu i kierowaniu działaniami ratowniczymi, koordynowaniu współpracy służb oraz planowaniu i realizacji ćwiczeń operacyjnych. Łączy działalność naukową i dydaktyczną z wieloletnią praktyką w obszarze bezpieczeństwa wewnętrznego, zarządzania strukturami ratowniczymi, organizacji działań operacyjnych oraz kierowania zespołami w sytuacjach kryzysowych.
Aktywnie uczestniczy w przedsięwzięciach związanych z doskonaleniem funkcjonowania systemu ratowniczego, współpracą z administracją publiczną, jednostkami samorządu terytorialnego, organizacjami pozarządowymi oraz innymi podmiotami odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo.
Prowadzi również szkolenia z zakresu ochrony ludności i obrony cywilnej dla przedstawicieli organów administracji samorządowej oraz ich pracowników.
Autor opracowań naukowych i specjalistycznych poświęconych funkcjonowaniu systemu bezpieczeństwa państwa, działalności Państwowej Straży Pożarnej, edukacji społeczeństwa oraz współczesnym wyzwaniom ochrony ludności.
Uczestnik krajowych i międzynarodowych konferencji naukowych, podczas których prezentował wyniki badań i analiz oraz autorskie koncepcje dotyczące doskonalenia organizacji bezpieczeństwa publicznego i kształtowania odporności społecznej.
Szczególną wagę przywiązuje do metod aktywizujących studentów, takich jak analiza rzeczywistych zdarzeń, studia przypadków, symulacje sytuacji kryzysowych, warsztaty decyzyjne i projekty zespołowe.
Jego celem jest rozwijanie u studentów nie tylko wiedzy o funkcjonowaniu współczesnych systemów bezpieczeństwa, lecz przede wszystkim kompetencji praktycznych: krytycznej analizy zagrożeń, podejmowania decyzji w warunkach niepewności, współpracy zespołowej oraz odpowiedzialności za podejmowane działania w dynamicznie zmieniającym się środowisku bezpieczeństwa.
